BİR ÇOCUKTUM BEN

Bir çocuktum ben dans ederdim
Gülerdim, koşardım, oynardım
Kırdan çiçek toplardım
Susmazdım hep konuşurdum

Sonra büyüdüm

Arkadaşlarım, öğretmenlerim oldu
Ders çalıştım, ip de atladığım oldu
A B C derken çarpım tablosunu da ezberledim
İzci de oldum ben yavrukurt hem de

Sonra yine büyüdüm

Bisiklete bindim, hala ip de atlıyordum
Arkadaşlarımda değişti
Onlarda büyüdü, konuştuklarımızda
Âşıkta oldum ben, hani çocuk aşkı dediklerinden

Sonra yine büyüdüm

Genç kız da oldum ben
Artık ipte atlamıyordum, arkadaşlarımda
Havamda değişmişti, düşüncelerimde
Önceliklerimde değişti,
Sigarada içtim ben
İlk aşkımı da yaşadım, çok da ağladım
Sonra baktım, annemde ağlıyordu
O zaman anlamaya başladım, dertleri vardı annemin
Hep gülmüyormuş benim annem,
Yine ders çalıştım, çok büyüktü ders 3 saatlikti
Hayatımın en önemli dersiymiş meğer çalıştığım
Ama oldu ben kazanmıştım,

Sonra yine büyüdüm

Kazandığım zorluğu devam ettirmek için çalışıyordum
O güne kadar ki çalışmalarım benim birlikte büyümüştü
Daha zordu her şey sanki daha da zorlaşıyordu
Yeni insanlarla tanıştım, başka memlekettendiler
Zordu onları anlamak, beni anlamak da
Garip geldim onlara, kurallar vardı yaşadığım o yerde
Zordu kurallar, o kurallara uymakta zordu
Uyamadım çok, ama yinede başardım
Hayatımın ikinci aşkını yaşadım yine ben orda
O büyük şehir benim cennetimde oldu
Gezdim ben o şehirde, eğlendim, konsere de gittim
Dans ettim yine ama yalnız da değildim
Ama o şehirde kaldı yine aşkım
Anlamadı beni belki de ben anlatamadım kendimi

Sonra yine büyüdüm ben

Şu anda yaşadığım kente geldim ben
Çok büyüleyici, çok ta büyük bu kent
Parada kazanıyordum ben, işim de vardı benim
Babamı anlıyordum bu sefer, çektiği zorlukları
Nelere göz yumduğunu anladım bizim için
Sorumluluklarımda büyüdü benim bu kentte
Hayatı öğreniyordum her gün, insanları tanıyordum
Kendimi ifade edebilmenin mutluluğu vardı içimde
Ben yine âşık oldum bu kentte
Çok sevdim, hayatımın karını alacak kadar
Anladım ama bu kararın kolay verilecek bir karar olmadığını
Artık ayrılıkların kolay olmadığını anladım
Alıştım ama yinede, her şeye alışıyor insan bir süre sonra
Ailemden koptum ben bu kente gelirken
Buna da alıştım dedim ya; alışıyor insan zamanla
Öğreniyordum hala ve öğrendim bir şey daha vardı
Yalnızlaşıyordu insan büyüdükçe, güçleniyordu da
Duvarlarda örüyordu, hem de görünmeyen duvarlar
Ağlayamıyordu korktuğunda, sığınamıyordu annesine
Dedem de bırakıp gitmişti, dönmeyecekti
Çok güzellikler de yaşadım ben, çok ta acılar
Ağlayamadım ben, unuttum mu diye düşündüm
Güçlü olmaya çalışırken, insani duygularımdan mı uzaklaştım
Nasıl bir kavga idi ki, gözyaşına bile geçit yoktu
Şimdi fark ediyorum ki ben büyüdükçe kelimelerimde büyümüş
Çoğalmış cümlelerim, yaptıklarım, anılarım, tecrübelerim
Diyorlar ki sen daha yolun başındasın
Ben de öyle düşünüyorum, basit cümlelerden zorlara geçmişim
Ama biliyor musunuz? Özledim ben
İp atladığım, çiçek topladığım günleri, çocukluk aşkımı da
Kim bilir nerde, o da büyümüştür benim gibi
Daha yazacak çok kelimelerim olacak benim
Çok cümle kuracağım hayata dair
Yine âşık olacağım ben, belki yeniden ayrılacağım
Ama istemem, artık daha fazla kaybetmek istemiyorum
Her kaybediş bir tutam yalnızlık oldu bana
Kalsın bende hayatımda ki insanlar
Gelenlere lafım yok ama gitmek isteyenlere izin de vermeyeceğim
Şaka tabi kimseyi zorla tutamayız
Ben devam ediyorum yaşamaya
Biriktirmeye anıları, tecrübelerimi
Kelimelere dökmek harika, mutlu ediyor beni
Şu an olduğu gibi, ben yine burada olacağım
Sizde sevdiklerinizle beraber olun…